O ile Pekin można by nazwać starszym mężem stanu, o tyle Szanghaj mógłby być kapryśnym hulaką – miastem, które żyło szybko i niewykluczone, że umrze młodo. W ciągu zaledwie kilkuset lat z biednego rybaka, wyławiającego odpadki z ujścia rzeki Jangcy, Szanghaj wyrósł na finansowego potentata, dyktującego warunki całemu państwu. Transformacja była jednakże napędzana sztucznie. Miasto zostało otwarte siłą przez Brytyjczyków podczas I wojny opiumowej, a potem przeszło przyśpieszoną edukację, w której nauczycielami byli gangsterzy, bankierzy i radykałowie polityczni. Po okresie gwałtownego dojrzewania nastąpiło 30 lat uspokojenia. Czas stanął w miejscu, gdy „Paryż Orientu” trwał pod ścisłą kontrolą komunistycznego purytanizmu. Wkrótce jednak Chiny znów się otwarły na świat i Szanghaj z dumą zaprezentował swe blaski, ponownie zwracając na siebie wszystkie oczy.
Przyszłość miasta rysuje się w jasnych barwach, ale pod połyskliwą glazurą kryje się wewnętrzna rozpacz. Szanghaj co roku głębiej zapada się w bagnisty grunt, na którym go zbudowano. Jeśli globalne ocieplenie faktycznie zaowocuje podniesieniem się poziomu morza, „Paryż Orientu” jako pierwszy pogrąży się w wodzie.
Przydatne adresy www:
Wszekie prawa do publikowanych treści i grafik zastrzeżone 
Nie udało Ci się znaleźć połączenia którego szukasz?